La Poupée

Her ne kadar Lacan, 'Corps Morcelé' ve 'simgesel fallus' referanslarını Bellmer'in eklem erotizmine maruz kalmış infantil oyuncaklarından almış olsa da herkesin iştahla unuttuğu bu montaj ustasını ısrarla hatırlıyor olmamın tek bir nedeni var: Hans Bellmer, yanlış kaynamış sözcüklerden geri dönüşümsüz bedenler üreterek hazzın nihai hedefini büyük bir acımasızlıkla değiştirmiştir. Bellmer'in cinsel siyaseti, dikiz aynasından kendi cehennemini izleyen gözün hikayesidir. 

Blue I

Joan Miró'nun tuhaf bir biçimde saçlarımdan etkilenmiş olabileceğine dair duyduğum soyut-paranoid konumdan beni kurtarabilecek başka bir yapıt bulabilmek umuduyla gerzeklik ve kavramsal sanat arasındaki farkı üretral bir artı değerle kapatabilmiş Duchamp'ın pisuvarına doğru ilerliyorum.

R. Mutt, 1917

Liseden beri en çok dokunmak istediğim iki şey oldu; Lee Miller'ın kalçaları ve Duchamp'ın pisuvarı! İlkine dokunabilmek için Man Ray'i, ikincisine dokunabilmek için Fransız konsolosluğunu aşmam gerekiyordu. Hala yaşıyor olmamdan kaynaklı teknik nedenlerden dolayı Man Ray'i aşamasam da yıllar önce Tate Modern'de tanık olduğum sistit dönemden kalma bu nadide parçaya yeniden dokunabilmek için Fransız başkonsolosuyla tarihi bir anlaşma imzalamayı başarabildim. Kendisine armağanımdır.

Mezar Günlükleri IV - Victor Brauner

Öngörülen bir hakikat sonucu kaybettiğin sol gözün, sağ cebimde koca bir mezar taşına dönüştüğünde üzerine isli kalemle not düştüm:

Karpatlar'dan kıvrılarak sonsuzluğa akan 1966 yapımı Victor Brauner hayratı, göz taşın.  

Profondo Rosso

Omuzlarımda yükselen çocukluğumun ölü kadınlarını dirilterek beni öksüzlük kompleksinden kurtaran eski Argento sinemasına... 

Mezar Günlükleri III - Tristan Tzara

Mezar taşlarına dokunarak isim benzerliği yaratmak, ölümü sistematik olarak geciktiren dadacı bir oyundan daha fazlası değildir.

Mezar Günlükleri II - Giorgio de Chirico

Komünizmin Noel bayramında kapalı olması, Hz. Jesus ile partililer arasındaki ilişkinin çok şükür düzeldiğini gösteriyor. Neyse ki sürrealist resmin duayeni Giorgio de Chirico'nun mezarı ardına dek açıktı da kendisiyle metafizik resmin melankolik plastiği üzerine konuşma fırsatını yakalayabildim.