Mezar Günlükleri IV - Victor Brauner

Öngörülen bir hakikat sonucu kaybettiğin sol gözün, sağ cebimde koca bir mezar taşına dönüştüğünde üzerine isli kalemle not düştüm:

Karpatlar'dan kıvrılarak sonsuzluğa akan 1966 yapımı Victor Brauner hayratı, göz taşın.  

Profondo Rosso

Omuzlarımda yükselen çocukluğumun ölü kadınlarını dirilterek beni öksüzlük kompleksinden kurtaran eski Argento sinemasına... 

Mezar Günlükleri III - Tristan Tzara

Mezar taşlarına dokunarak isim benzerliği yaratmak, ölümü sistematik olarak geciktiren dadacı bir oyundan daha fazlası değildir.

Mezar Günlükleri II - Giorgio de Chirico

Komünizmin Noel bayramında kapalı olması, Hz. Jesus ile partililer arasındaki ilişkinin çok şükür düzeldiğini gösteriyor. Neyse ki sürrealist resmin duayeni Giorgio de Chirico'nun mezarı ardına dek açıktı da kendisiyle metafizik resmin melankolik plastiği üzerine konuşma fırsatını yakalayabildim.

Mezar Günlükleri I - André Breton

Batignolles mezarlığında verdiğim doğum günü partime katılımından dolayı Monsieur André Breton'a teşekkürlerimi sunarım.

The Real

William Tell elmayı vurarak olası pedofili tehlikesini kasıklarına kadar bastırmış ve katartik formülü sıkıcı 'bekleyiş' süreci üzerinde yapılandırmıştı: Vuracak mı yoksa vuramayacak mı?... Kahrolası bekleyiş sona erdi! Çocuk vuruldu ve ölümün meyvesini dahi yiyemeden toprağa verildi. Ya siz, ne bekliyorsunuz hala! Gidin diyet elmanızı yiyip sabah jimnastiğinize başlayın!

Dört Derste Sevdiklerinizi Mutlu Edin!