Yorumlar

29 Mayıs 2008 Perşembe

Heather Langenkamp'a Mektup


Yağmur eğimli vücudun, atmosferde birbirine giderek yaklaşan iki doğru çiziyor. Doğruların kesişme noktası, utangaç bir spermin tarihsel geçmişini yeniden üretiyor. Üretilen biyolojik pıhtı, tarih ve kemik, kan ve zihin, söz ve düş arasındaki sınıf ayrımını ortadan kaldırıyor. Böylelikle çoğu zaman bir kadın olarak düşünüyorum seni; günlerden bir gün, nereden geldiği gizli tutulan bir soğuk hava kuşağının altında ve giyidiğin topuklu ayakkabılarının içinde can verecek bir kadın olarak!

Biliyor musun ki iki aşığın birbirini en iyi anladığı zaman, karşı karşıya oldukları ama kesinlikle sustukları zamandır. Konuşmak sesin hızını düşürür ve karşı tarafın geç anlamasını sağlar. Susmaksa sesin akışkanlığını yükseltir ve birden çok düşün aynı anda yorumlanması gerçeğini güçlendirir. İşte bu yüzden sessiz filmlerdeki kadınlar çok daha mutludur. Şimdi tam da böyle bir filmi sondan başa doğru izliyorken, 'sen' olmaktan duyduğum suçluluğu nasıl açıklarsın?

Umarım aklımı senden önce yitiririm...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder