Yorumlar

19 Ağustos 2014 Salı

Düet



Les Parapluies de Cherbourg filmini izlediyseniz -ki gerçek bir Jacques Demy hayranı olarak hepinizin izlediğine eminim- o filmde Catherine Deneuve'ün diğer bütün filmlerinden çok daha 20 yaşında ve her talebe ya da arzuya had safhada 'kapalı' olduğunu da bilirsiniz. Deneuve'ün saçları filmin sonuna kadar aynı kararlılıkta ve aynı marka jölenin yardımıyla ustaca taranmıştır. Ona olan hayranlığınızı aşabilmek için önce kilise korosunda iş bulmanız ve sonrasında ateist olup 'Belle de Jour' filmini izlerken kendinizi tatmin etmeniz gerekmektedir. Terbiyesizliği bir yana bırakırsak, adı geçen filmin, bir Brakhage kafasında olmasa da deneysel sinemanın sınırlarını müzikal / müzikalite adına farkında olmadan zorladığını söylemek kanımca doğru olacaktır.

Kim yapmıştır peki çok da bilinmeyen bu aşk filminin ezgisini? Woody Allen'ın hem müzisyen, hem daha kısa ve hem de Fransız versiyonu olan monsieur Legrand elbette. Paylaştığım şarkı, Michel Legrand'ın kendini her Nana'ya uydurmaya çalıştığında vücudundaki sivilcelerden birini kazara patlattığı bir işitsellik arz ediyor. İkisi de gözlüklerini aynı gözlükçüden aldılar, ikisi de o anın atmosferi dışında görkemli bir müzikal çöplükten daha fazlası olmayan stilistik bir hava kabarcığından soludular ve ikisi de büyüyüp de küçülmüş bir ilkokul arkadaşlığına kocaman birkaç oktav / hayat sığdırdılar.

Ama her şeyden öte, geceme nedensiz biçimde kafa üstü düştüler, Dali ve Gala'dan daha evcil, Aragon ve Elsa'dan daha melodik...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder